نحوه نصب دتکتور دود و دتکتور حرارت

برای ارائه هشدار بموقع در هنگام آتش سوزی، دتکتور دود باید در تمام مناطق محل حفاظت شده نصب شوند. نصب دتکتور دود و دتکتور حرارتی باید مطابق استاندارد NFPA 72 شامل تمام اتاقها، سالنها، محلهای انبار، زیرزمین، اتاق زیر شیروانی، انبارها و فضاهای بالای سقفهای معلق از جمله مناطق پلنوم مورد استفاده به عنوان بخشی از سیستم تهویه مطبوع باشد. علاوه بر این، این باید شامل تمام گنجه ها، چاه های آسانسور، راه پله های سرپوشیده، شافت های پیشخدمت، شوت ها و سایر زیرمجموعه ها و فضاهای قابل دسترسی باشد.

سیستم های اعلام حریق که برای رعایت قوانین یا مقررات محلی نصب شده اند ممکن است برای هشدار زود هنگام آتش سوزی کافی نباشند. برخی از قوانین یا مقررات دارای حداقل اهداف مانند گرفتن آسانسور یا جلوگیری از گردش دود از طریق سیستم های تهویه مطبوع به جای تشخیص زود هنگام آتش سوزی می باشند.

هنگامی که هر سیستم اعلام حریق نصب می شود، کاربر باید هزینه ها را در برابر مزایای نصب یک سیستم اعلام حریق کامل آتش بسنجد. مکان، کمیت و پهنه بندی دتکتورها باید براساس اهداف مورد نظر تعیین، تا حداقل الزامات هر کد یا دستورالعمل محلی رعایت شود .

در صورت وجود هریک از شرایط زیر، دتکتور ها از فضاهای کور قابل احتراق حذف میشوند:

1) جایی که سقف یک فضای پنهان مستقیماً به قسمت زیرین تیرهای نگهدارنده سقف یا عرشه طبقه قابل اتصال است.

2) جایی که فضای پنهان کاملاً با عایق غیر قابل احتراق پر شده است. (در ساختارهای تیرچه محکم، عایق فقط باید فضای سقف را تا لبه زیرین تیرچه سقف یا عرشه طبقه پر کند.)

3) در مواردی که فضاهای مخفی کوچک روی اتاق ها وجود دارد، به شرطی که فضای مورد نظر از 50 فوت مربع (4.6 متر مربع) تجاوز نکند. تعداد دتکتورهای حرارت و/یا دود مورد نیاز در یک اتاق معین بستگی به مساحت و هندسه اتاق و محدودیت تجهیزات دارد. همه دتکتورهای دود دارای الزامات فاصله مشابه هستند. دتکتورهای حرارتی نیز همه نیازهای فاصله مشابهی دارند ، اگرچه این موارد با دتکتورهای دود متفاوت است. برای مناطق عمومی فاصله بین هر نقطه در یک منطقه حفاظت شده و دتکتور اعلام حریق نزدیک به آن نقطه نباید از 7.5 متر برای دتکتور دود و 5.3 متر برای دتکتور حرارتی تجاوز کند.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور اعلام حریق

موارد فوق حداکثر مناطقی است که می تواند توسط یک دتکتور اعلام حریق اختصاصی پوشانده شود. به منظور اطمینان از پوشش دهی در گوشه اتاق ها و اطمینان از عدم وجود شکاف در محل اتصال چند دتکتور، فاصله ها باید کاهش یابد.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی

برای اطمینان از پوشش کامل طرح های مربع ، فاصله بین دتکتور ها و دیوارها باید برای دتکتور دود به 5 متر و برای دتکتور حرارت به 3.5 متر کاهش یابد.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 1

برای اطمینان از پوشش کامل، فاصله بین دتکتورها باید بین دتکتورهای دود به 10 متر و بین دتکتورهای حرارتی به 7 متر کاهش یابد.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 2

برای راهروهایی با عرض کمتر از 2 متر، فقط خط مرکزی باید در نظر گرفته شود ، بنابراین برای ایجاد پوشش کامل نیازی به کاهش فاصله دتکتورهای اعلام حریق نیست. بنابراین برای آشکارسازهای دود فاصله 7.5 متر از دیوار و 15 متر بین دتکتورها می شود. برای دتکتورهای حرارتی، فاصله 5.3 متر تا دیوار و 10.6 متر بین دتکتورهای دود می شود.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 3

داده های فوق بر اساس سقف های مسطح است. برای سقف های شیب دار یا سقف هایی با سطح غیر مسطح، فاصله ها تغییر می کند. در مواردی که دتکتورها باید روی سقف شیب دار نصب شوند، آشکارساز باید نزدیک به راس نصب شود اما فاصله را می توان برای هر 1 درجه شیب تا 25٪ 1٪ افزایش داد. “نزدیک” برای دتکتورهای دود 600 میلی متر و برای دتکتورهای حرارتی 150 میلی متر تعریف شده است.

توجه داشته باشید که برخی از کدهای حفاظت از آتش فاصله دتکتورها را در یک مرکز معین و فاصله مرکز بین دتکتورها در شرایط ایده آل مشخص می کنند. این فاصله ها بر اساس اتاقهایی با سقف صاف و بدون مانع فیزیکی بین محتویات محافظت شده و دتکتورها است. علاوه بر این، آنها همچنین بر اساس حداکثر ارتفاع سقف هستند و بر این فرض که ارزش و ماهیت قابل احتراق محتویات اتاق مورد حفاظت، حفاظت بیشتر یا فاصله بیشتر را تضمین نمی کند.

ارتفاع نصب دتکتور دود و دتکتور حرارت

در همه شرایط عادی ، دتکتور های اعلام حریق از نوع نقطه ای باید روی سقف نصب شوند. این اطمینان می دهد که محدودیت های ارتفاع همراه با جدول زیر رعایت شده است.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 4

1 می توان از مقادیر حضور سریع در جایی استفاده کرد که زمان پاسخگویی آتش نشانی کمتر از 5 دقیقه باشد

2 با توجه به جدول 5.6.5.5.1 NFPA 72 2002 ، فاصله دتکتورهای حرارتی در ارتفاعات سقفی که بیش از 10 فوت است کاهش می یابد. همه دتکتورها(حرارتی و دود) باید برای سرویس و تعویض در دسترس باشند. نصب باید شامل سرویس و جایگزینی باشد. نصب باید شامل قابلیت دسترسی به دتکتور دود یا دتکتور حرارت باشد. دتکتورهای اعلام حریق پنهان باید مطابق الزامات NFPA 72 به طور برجسته نشان داده شوند (بخش 3-8.4)

تیرها و سایر موانع سقفی مشابه:

دتکتور اعلام حریق باید حداقل 500 میلی متر دورتر از دیوارها یا موانع سقفی با عمق بیش از 250 میلی متر و حداقل دو برابر عمق موانع کمتر از 250 میلی متر نصب شوند. آنها همچنین باید حداقل 3 فوت (1 متر) دورتر از هرگونه ورودی هوای اجباری نصب شوند. جایی که انسداد ارتفاع بیش از 10 متر یک ناحیه است، باید به عنوان دیوار در نظر گرفته شود. به طور مشابه، انسداد نصب شده روی طبقه (مانند قفسه بندی) اگر به فاصله 300 میلی متر از ارتفاع دتکتور اعلام حریق برسد، باید به عنوان دیوار در نظر گرفته شود.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 5

برای موانع کمتر از 250 میلی متر Y باید حداقل 2 Z شفت بالابر Z باشد:

در مواردی که تشخیص در شفت های عمودی، مانند راه پله ها ضروری است، یک دتکتور اعلام حریق باید در بالای شفت و در فاصله 1.5 متر در هر سطح نصب شود.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 6

توصیه هایی برای نصب دتکتور دود و دتکتور حرارت در خانه ها

با توجه به تعداد و محل نصب دتکتور دود و دتکتور حرارت، از توصیه های مندرج در استاندارد شماره 72 انجمن ملی اعلام حریق (NFPA) استفاده کنید. تشخیص سریع حریق با نصب تجهیزات اعلام حریق در همه اتاقها و مناطق خانگی به شرح زیر انجام می شود: برای حداقل حفاظت، یک دتکتور دود در هر طبقه در اتاق خواب و پذیرایی و در خارج از هر منطقه از جمله زیرزمین جداگانه نصب شود. به نکات کلی زیر توجه کنید:

1) دتکتور دود شما باید در خانه شما به طور ایده آل روی سقف یا دیوار، بین 4-6 اینچ از تقاطع سقف و دیوار قرار گیرد. حتما دتکتور دود خود را قرار دهید:

• در سقف، حداقل 12 اینچ با دیوار فاصله داشته باشید. آتش اغلب می تواند جاهای هوا را در محل برخورد دیوار و سقف “به دام” بیندازد – ممکن است دود در این “فضای هوای مرده” که 20 فوت از “منابع ذرات احتراق” (اجاق گاز ، کوره و بخاری) فاصله دارد هرگز به دتکتور دود نرسد.

• بیش از یک پا با چراغ های فلورسنت فاصله دارد.

• اگر سقف ها شیب دار، قله دار یا شیروانی هستند، 3 فوت از بلندترین نقطه سقف فاصله دهید.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 7

2) نصب دتکتور دود و دتکتور حرارتی نباید در مجاورت پنجره های باز شونده، خروجی های مجرای تغذیه یا سایر منابع تهویه که با جریان هوای طبیعی تداخل داشته باشند و همچنین در نزدیکی مانعی که مانع رسیدن دود یا حرارت به دتکتور می شود، قرار گیرند. پیش نویس ها می توانند دود را از دتکتور دود دور کرده و مانع از به صدا در آمدن دتکتور دود شوند. قرار دادن دتکتور های اعلام حریق در نزدیکی تهویه مطبوع یا دریچه های ورودی هوا نیز می تواند باعث تجمع بیش از حد گرد و غبار و خاک بر روی دتکتورهای اعلام حریق شود. این آلودگی می تواند باعث خرابی دتکتورهای اعلام حریق و ایجاد زنگ هشدار ناخواسته شود. هنگامی که مجاری تامین هوا و/یا مجرای برگشت هوا در یک اتاق یا فضا وجود دارد، دتکتور(ها) اعلام حریق باید در مسیر جریان هوا به سمت مجرای هوای برگشتی قرار گیرند.

دتکتورهای دود باید حداقل:

  •  4 فوت از دیفیوزرهای تامین کننده سقف
  • 10 فوت از دیفیوزرهای منبع تغذیه دیوار.

دتکتورهای اعلام حریق نوع نقطه ای، در سیستم های مهندسی شده مناسب، ممکن است در مجاری هوای برگشتی یا در محفظه های دتکتور اعلام حریق مجرای مجاز که برای این برنامه طراحی شده اند، قرار گیرند. اگرچه دتکتورهای اعلام حریق مجاری جایگزین دتکتورهای علام حریق فضای باز نیستند، اما می توانند روش موثری برای شروع عملکردهای کنترل ساختمان برای جلوگیری از انتقال دود از منطقه آتش سوزی به سایر قسمتهای ساختمان ارائه دهند.

آزمایش دود در تعیین محل مناسب کمک کننده است. توجه ویژه ای باید به مسیرها و سرعت سفر دود شود، زیرا هر دو می توانند بر عملکرد دتکتور اعلام حریق تأثیر بگذارند.

3) “پوشش کلی” ، همانطور که در استاندارد NFPA 72 تعریف شده است، تعریف یک سیستم اعلام حریق است. در برخی از مناطق مشخص پوشش، مانند اتاق زیر شیروانی، گنجه، زیر باراندازها یا سکوهای باز، دتکتور حرارتی ممکن است مناسب تر از دتکتور دود باشد. نصب آشکارسازهای دود در آشپزخانه ، اتاق زیر شیروانی (تمام شده یا ناتمام) یا در گاراژها معمولاً توصیه نمی شود. دتکتور دود بسیار نزدیک به آشپزخانه ممکن است اغلب زنگ هشدارهای اشتباه را نشان دهد.

4) دتکتورهای اعلام حریق معمولاً در زیر باراندازها یا سکوهای بارگیری باز و روکش آنها و در مناطق زیرزمینی قابل دسترسی در ساختمانهای بدون زیرزمین مورد نیاز است یا توصیه می شوند.

در صورت وجود هر یک از شرایط زیر، دتکتورها از فضاهای کور قابل احتراق حذف می شوند:

• فضا برای اهداف ذخیره سازی قابل دسترسی نیست. در برابر ورود افراد غیر مجاز محافظت می شود و در برابر تجمع آوارهای بادگیر محافظت می شود.

• فضا شامل هیچگونه تجهیزات یا سازه ای (مانند لوله های بخار، سیم کشی برق، مجاری، شفت ها یا نوار نقاله ها) نیست که به طور بالقوه می تواند شعله ور شود یا باعث گسترش آتش شود.

  • سطح روی فضا تنگ است.

  • مایعات غیرقابل اشتعال پردازش، دستکاری یا در سطح بالای فضا ذخیره می شوند.

5) به طور کلی، هنگامی که فقط یک دتکتور اعلام حریق در یک اتاق یا فضا مورد نیاز است، دتکتور اعلام حریق باید تا حد امکان نزدیک به مرکز سقف قرار گیرد. مکان مرکزی دتکتور اعلام حریق برای تشخیص آتش در هر قسمتی از اتاق بهترین است. اگر مکان مرکزی ممکن نیست، ممکن است در فاصله 4 اینچی دیوار قرار نداشته باشد، یا اگر برای نصب روی دیوار ذکر شده باشد، ممکن است روی دیوار نصب شود. دتکتورهای اعلام حریق دیواری باید تقریباً 4 تا 12 اینچ (10 تا 30 سانتی متر) از سقف تا بالای دتکتور و حداقل 4 اینچ (10 سانتی متر) از هر محل اتصال دیوار گوشه ای واقع شوند.

6) برای حفاظت بیشتر، NFPA توصیه می کند که دتکتور حرارتی یا دتکتور دود را در اتاق نشیمن، اتاق ناهارخوری، اتاق خواب (اتاق)، آشپزخانه، راهرو (ها)، اتاق زیر شیروانی، اتاق کوره، اتاق های ابزار و انبار، زیرزمین و گاراژها نصب کنید.

محل نصب دتکتور دود و دتکتور حرارت

یکی از دلایل اصلی هشدارهای ناخواسته، قرار دادن نامناسب دتکتورها است. بهترین راه برای جلوگیری از هشدارهای ناخواسته این است که دتکتورهای اعلام حریق را در محیط هایی که باعث خرابی آنها می شود نصب نکنید، یا دتکتورهایی را که مخصوص این محیط ها طراحی شده اند ، نصب نکنید. نمونه های نمونه عبارتند از:

1. در فضای باز

از استفاده از دتکتورهای اعلام حریق در خارج از منزل، در انبارهای ذخیره سازی باز یا سایر سازه های باز که تحت تأثیر گرد و غبار، جریان هوا یا رطوبت بیش از حد و افراط دما قرار گرفته اند، خودداری کنید.

2. مناطق مرطوب یا بیش از حد مرطوب

از مناطق مرطوب، مرطوب یا بیش از حد مرطوب، یا در کنار حمام هایی با دوش خودداری کنید. قطرات آب می توانند در داخل محفظه سنجش تجمع کرده و دتکتور اعلام حریق را بیش از حد حساس کنند.

3. لابی آسانسور

در حالی که منتظر آسانسور هستید، روی سطل های خاکستر یا جایی که مردم سیگار می کشند قرار ندهید.

4. محیطهای بسیار سرد یا گرم

از محیطهای بسیار سرد یا بسیار گرم، یا ساختمانها یا اتاقهای گرم نشده که در آن دما می تواند از محدوده دمای کار دتکتور کمتر یا بیشتر شود، خودداری کنید. در دمای زیر 0 درجه سانتی گراد (32 درجه فارنهایت)*، بلورهای یخ یا چگالش می توانند در داخل محفظه سنجش ظاهر شوند و آن را بیش از حد حساس کرده یا باعث ایجاد زنگ خطر شوند. در دمای بالاتر از محدوده عملکرد دتکتور اعلام حریق(بیشتر از 49 درجه سانتیگراد یا 120 درجه فارنهایت)، اجزای داخلی آن ممکن است به درستی کار نکنند.

5. مناطق دارای ذرات احتراق

از مناطقی که ذرات احتراق به طور معمول در آنها وجود دارد، مانند آشپزخانه یا سایر مناطق دارای اجاق و مشعل اجتناب کنید. در گاراژها، جایی که ذرات احتراق در اگزوز خودرو وجود دارد. هنگامی که یک دتکتور باید در چنین ناحیه ای یا در مجاورت آن واقع شود، ممکن است یک دتکتور حرارتی مناسب باشد.

6. مناطق تولیدی

از مناطق تولیدی، اتاق های باتری یا مناطق دیگر که مقادیر قابل توجهی بخار، گاز یا بخار در آن وجود دارد خودداری کنید. بخارهای قوی می توانند دتکتورها را بیش از حد معمول حساس کرده یا حساسیت کمتری داشته باشند.

• در غلظت های بسیار زیاد، گازهای سنگین تر از هوا، مانند دی اکسید کربن، ممکن است دتکتورها را حساس تر کنند، در حالی که گازهای سبک تر از هوا، مانند هلیوم، ممکن است حساسیت آنها را کمتر کنند.

• ذرات آئروسل ممکن است بر روی سطوح محفظه دتکتور جمع شده و باعث ایجاد هشدارهای مزاحم شوند.

7. لامپهای فلورسنت

از نصب دتکتورهای اعلام حریق در نزدیکی چراغ های فلورسنت خودداری کنید. سر و صدای الکتریکی تولید شده توسط چراغ های فلورسنت ممکن است باعث ایجاد هشدارهای ناخواسته شود. دتکتورها را حداقل 1 فوت (3 متر) دورتر از چنین وسایل نوری نصب کنید. به طور کلی، مگر اینکه به طور خاص برای شرایط طراحی شده باشد، دتکتورهای دود در موارد زیر نصب نمی شوند:

الف) درجه حرارت زیر 32 درجه فارنهایت یا بالای 100 درجه فارنهایت،

ب) رطوبت نسبی بالای 93 درصد و

ج) سرعت هوا بیشتر از 300 باشد پا در دقیقه همچنین دتکتورها تا قبل از اتمام و نهایی شدن عملیات پاکسازی ساختمان نباید نصب شوند.

برای اطلاعات بیشتر به جدول A-5-3.6.1.2A در NFPA 72-1996 مراجعه کنید.

نکات نصب شستی اعلام حریق

نقاط نصب شستی اعلام حریق یا ایستگاه های نصب به سرنشینان ساختمان اجازه می دهد تا هنگام خروج از ساختمان سیگنال دهند که آتش مشاهده شده است. فلسفه کلی طراحی این است که ایستگاه ها را در امتداد مسیرهای فرار قرار دهید. به همین دلیل است که معمولاً می توان آنها را در نزدیک درهای خروجی در راهروها و اتاقهای بزرگ یافت. انتخاب نقاط نصب شستی اعلام حریق تا حدودی ساده تر است. انواع سطحی یا فلاش بسته به محیط و اینکه آیا سیستم اعلام حریق در ساختمان فعلی نصب می شود (جایی که نقاط نصب شستی اعلام حریق سطحی به طور کلی آسان تر نصب می شوند) انتخاب می شوند.

نقاط نصب شستی اعلام حریق استاندارد از یک محفظه شیشه ای شکستنی استفاده می کنند که برای شکستن تحت فشار طراحی شده و باعث می شود شستی اعلام حریق به حالت زنگ هشدار برسد. محفظه شیشه با یک قاب پلاستیکی ضخیم پوشانده شده است تا از اپراتور در برابر شیشه شکسته محافظت کند، اما در مواردی که خطر عملیات ناخواسته یا در مناطق آماده سازی غذا وجود دارد، می توان از عناصر پلاستیکی قابل تنظیم و فلپ محافظ استفاده کرد. در مواردی که از روکش های لولایی استفاده می شود، اینها باید به عنوان تنوع طرح ثبت شوند. شستی اعلام حریق را می توان با نشانگرهای LED نصب شده در قسمت جلویی برای ساده سازی شستی اعلام حریق که کار می کند، ارائه کرد.

مزیت ایستگاه های شستی اعلام حریق این است که آنها دستگاه های ساده ای هستند و هنگام اشغال ساختمان می توانند بسیار قابل اعتماد باشند.

شستی اعلام حریق برای استفاده در سیستم های مدار باز شامل شستی هایی است که تحت فشار صفحه جلویی باز نگه داشته می شوند. شکستن صفحه شستی اعلام حریق را می بندد و زنگ خطر را آغاز می کند. شستی اعلام حریق سیستم های مدار بسته به صورت معکوس عمل می کنند، شستی های اعلام حریق در حالت بسته نگه داشته می شوند و هنگام شکستن صفحه جلو باز می شوند. معمولاً امکانات تست زنگ هشدار برای نقاط مدار باز ارائه می شود. نقاط مدار بسته لزوماً به این امکان نیاز ندارند زیرا مدارها به طور مداوم در حال آزمایش هستند.

مهمترین عیب ایستگاههای شستی اعلام حریق این است که وقتی ساختمان خالی نباشد کار نمی کنند. آنها همچنین ممکن است برای فعال سازی زنگ خطر استفاده شوند. با این وجود، آنها جزء مهمی در هر سیستم اعلام حریق هستند.

دستورالعمل های عمومی در مورد نقاط نصب شستی اعلام حریق

  1. ارتفاع جعبه های شستی اعلام حریق باید حداقل 42 اینچ (1067 میلی متر) و حداکثر 54 اینچ (1372 میلی متر) به صورت عمودی، از سطح کف تا دسته یا اهرم فعال کننده جعبه اندازه گیری شود. جعبه های شستی اعلام حریق باید قرمز رنگ باشند.

  2. نقاط نصب شستی اعلام حریق باید در مسیرهای فرار، در تمام خروجی های هر طبقه در راه پله و راهروها قرار گیرند.

  3. جعبه های شستی اعلام حریق (ایستگاه کشش) باید بیش از 5 فوت (1524 میلی متر) از ورودی تا هر خروجی واقع شوند.

  4. نقاط نصب شستی اعلام حریق باید در هر دری که به بیرون ساختمان باز می شود، قرار گیرد.

  5. نقاط نصب شستی اعلام حریق باید در خروجی هر اشغال با خطر بالا (High-Hazard که توسط NFPA 101 تعریف شده است) قرار گیرد.

  6. ایستگاه های شستی اعلام حریق باید طوری قرار گیرند که فاصله سفر تا هر ایستگاه از هر نقطه ای از ساختمان از 200 پا بیشتر نباشد.

  7. ایستگاه های شستی اعلام حریق باید در هر خروجی از اشغال مجموعه (اشغال مونتاژ طبق NFPA 101) قرار گیرد.

  8. جعبه های اعلام حریق دستی باید در هر طبقه شامل زیرزمین ها قرار گیرد. در ساختمانهای گروه استفاده از مونتاژ ، یک جعبه اعلام حریق دستی باید در کنار صفحه کنترل روشنایی قرار گیرد.

  9. نقطه نصب شستی اعلام حریق باید در جایی که توسط NFPA 72 لازم است قرار گیرد.

  10. ایستگاه های شستی اعلام حریق باید 42 تا 54 در بالای طبقه نهایی نصب شوند. همه ایستگاه های شستی اعلام حریق باید طوری قرار گیرند که به آسانی قابل دسترسی، بدون مانع و قابل مشاهده باشند.

  11. برای کاربردهای عمومی، نقاط نصب شستی اعلام حریق باید به گونه ای باشد که هیچکس نیازی به مسافت بیش از 45 متر برای رسیدن به نزدیکترین شستی اعلام حریق را نداشته باشد. این فاصله بر اساس اندازه گیری مسیری است که باید طی شود. اگر در مرحله طراحی، طرح واقعی ناشناخته است، باید از یک خط مستقیم 30 متر به عنوان راهنمای طراحی استفاده کرد و محدوده 45 متر پس از کامل شدن تنظیم تأیید شد.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 8

دستگاه های اطلاع رسانی سیستم اعلام حریق

به محض دریافت اعلان هشدار، کنترل پنل اعلام حریق اکنون باید به کسی هشدار دهد که وضعیت اضطراری در حال انجام است. سیستم های اعلام حریق از دستگاه های مختلفی برای هشدار به سرنشینان ساختمان و مقامات آتش نشانی در منطقه حفاظت شده و همچنین در خارج از رویداد یا خطا استفاده می کنند. این دستگاهها عبارتند از:

  1. آلارم های صوتی (بوق، زنگ و غیره)
  2. هشدارهای بصری (استروب ها و غیره)
  3. سیستم های تخلیه صدا

زنگ هشدار

انواع شنیدنی رایج ترین هستند، انواع مختلفی از زنگ ها تا انواع صداهای الکترونیکی مختلف از جمله مواردی که حاوی پیام های گفتاری از پیش ضبط شده هستند، موجود است. انواع زیادی از زنگ هشدارهای اعلام حریق موجود است و انتخاب دستگاه بستگی به ترجیحات محلی ، الزامات قانونی و نیاز به داشتن صدای متمایز از سایر زنگ های شنیداری ساختمان دارد.

  1. زنگ ها رایج ترین و آشنا ترین دستگاه صدا زنگ هستند و برای اکثر برنامه های کاربردی ساختمان مناسب هستند.

  2. بوق گزینه دیگری است و به ویژه برای مناطقی که به سیگنال قوی نیاز است مانند پشته کتابخانه و ساختمانهای حساس از نظر معماری که دستگاهها نیاز به مخفی کاری جزئی دارند، مناسب است.

  3. در مواردی که صدای زنگ نرم ترجیح داده می شود، مانند امکانات مراقبت های بهداشتی و تئاترها، می توان از زنگ زدن استفاده کرد.

  4. صداهای الکترونیکی حالت جامد با خروجی تک یا چند تن به طور معمول در محدوده 800 تا 1000 هرتز.

  5. آژیرهای کوچک که در محدوده 1200 تا 1700 هرتز کار می کنند. آژیرهای طیف وسیعی از 0.17 تا 11 کیلو وات به طور کلی در محدوده فرکانس 400 تا 800 هرتز کار می کنند. برای جلوگیری از شرایط دمای پایین، آژیرهای هوای آزاد باید مجهز به بخاری و ترموستات باشند.

  6. بلندگوها چهارمین گزینه زنگ هشدار هستند که سیگنال قابل تکرار مانند پیام صوتی ضبط شده را به صدا در می آورند.

  7. قابلیت ارتباطات صوتی را می توان با اتصال بلندگوها یا سیستم های آدرس عمومی (PA) واقع در سرتاسر ساختمان به یک کنترل مرکزی در یک سیستم اعلام حریق ادغام کرد. در این موارد، سیگنال زنگ هشدار برای مدت زمان از پیش تعیین شده ای کار می کند، پس از آن می توان آن را در حین استفاده از بلندگوها خاموش کرد. این سیستم ها پرسنل آتش نشانی را قادر می سازند تا به ساکنان ساختمان دستورالعمل هایی را که در حریق باید رعایت شود، آموزش دهند. آنها اغلب به طور ایده آل برای ساختمانهای بزرگ، چند طبقه یا سایر ساختمانهای مشابه که تخلیه مرحله ای ترجیح داده می شود، مناسب هستند.

سطح صدا به طور کلی باید 65dBA یا 5dBA بالاتر از سطح سر و صدای مداوم باشد. این مقدار ممکن است در اتاقهای کوچکتر از 600 فوت مربع، در راه پله ها یا نقاط محدود ساختمان به 60dBA کاهش یابد. بیشتر صداها دارای سطوح خروجی قابل تنظیم هستند، که به شما امکان برقراری تعادل بین برآورده کردن الزامات استاندارد و ایجاد سطح قابل قبولی از راحتی شنیدنی را می دهد. به طور کلی صداهای خروجی پایین تر از این جهت از چند صداگیر خروجی بهتر است.

علاوه بر این الزامات عمومی، الزامات خاص زیر نیز باید مورد توجه قرار گیرد:

  1. برای بیدار کردن سرنشینان خواب، سطح حداقل 75dBA در سر تخت لازم است.
  2. حداقل یک صدا در هر محفظه اعلام حریق لازم است.
  3. همه صداهای مورد استفاده در یک ساختمان باید سر و صدای مشابهی را منتشر کنند.

هنگام در نظر گرفتن تعداد و موقعیت صداها، موارد زیر باید در نظر گرفته شود:

  1. از دست دادن حداقل 20 تا 30dBA باید برای صدایی که از درها عبور می کند مجاز باشد.
  2. در جایی که دو صداگیر یکسان در یک مکان قرار دارند، سطح فقط 3dBA افزایش می یابد.
  3. مطابق نمودار زیر، سطح فشار صدا با فاصله کاهش می یابد.
  4. هنگام طراحی مدارهای صداگیر، الزامات بارگذاری کابل را در نظر بگیرید. افت ولتاژ باید به کمتر از 10٪ ولتاژ اسمی محدود شود.
  5. توصیه می شود هنگام انتخاب صداگیرها و مکان آنها همیشه احتیاط کنید، زیرا کاهش تنظیمات صدا در جایی که مناسب است بسیار ساده تر از اصلاح مجدد صوتهای اضافی در صورت عدم مناسب بودن سطح اولیه است. سطوح خروجی صدا معمولاً در dB (a) در 1m ذکر می شود.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 9

از نمودار زیر می توان برای محاسبه اثر سطح صوت در فواصل دیگر در هوای آزاد استفاده کرد. علاوه بر این، موانعی مانند درها، جذب صدا توسط وسایل، جهت جهت گیری صدا، موقعیت نصب و محل قرارگیری صدا و غیره باید در نظر گرفته شود.

جانمایی و نصب سیستم اعلام حریق ، دتکتور دود ، دتکتور حرارتی 10